En bedankt... dat waren de woorden van mijn fysio toen ik daar vanochtend even langs ging om mijn vinger te laten zien. Het was (denk ik) bedoeld als compliment, aangezien ie niet verwacht had dat ik mijn vinger zo goed zou kunnen bewegen. Dus ik mag weer volleyballen (onder de voorwaarde dat ik hem niet nog eens breek).

Dat waren de woorden van mijn polsdokter toen ik hem de X-rays van mijn vinger liet zien... Een medisch wonder, onbegrijpelijk. Hij belde direct James en zei 'Hiske van Duinen, do I need to say more?' Een ongelooflijke combinatie van discolatie en fractuur die 2 tegenstrijdige behandelingen vereisen: direct bewegen van de dislocatie, volledig immobiliseren ivm de fractuur. Dus volgende week woensdag moet ik maar naar de handkliniek komen, zodat ik James en Stuart tegelijkertijd kan zien en we met z'n drieen kunnen overleggen hoe we mijn vinger aan gaan pakken...

Gisteren was het dan zover: weer een beachvolleybal toernooi in Manly. Het vorige toernooi was 3 weken geleden. In die drie weken had ik niet gevolleybald, maar een pols-operatie ondergaan, misschien niet de meest ideale voorbereiding voor een toernooi... Mijn beachmaatje Kate had twee weken geleden haar enkel geblesseerd en had daardoor ook niet veel gespeeld. Dus hadden we als doel 'overleven'. En dat eerste potje overleven was direct tegen het Belgische olympische team.

Vrijdag na het werk naar de pub geweest met Marcel en Ellen. Gezellig. En daarna lekker op de fiets naar huis! Die had ik donderdags opgehaald van de fietsenmaker. Hij had er een nieuwe ketting, tandwielen, en remmen opgezet (en uiteindelijk ook spatborden), dus hij fietst als nieuw. Wat een genot om uberhaupt weer op de fiets naar het werk te kunnen!

Enkele maanden geleden hadden we voor een experiment tape aangeschaft, maar dat bleek elastische tape te zijn, dus niet echt bruikbaar voor de bondage experimenten die ik aan het doen was. Ik vroeg me toen wel af waar men die tape voor kon gebruiken. Dat heb ik vandaag geleerd: om half 3 moest ik bij mijn dokter zijn.

Dinsdag was het dan zover: vanaf half 9 niet meer eten, vanaf 11 uur niets meer drinken, en me om half 3 melden in het ziekenhuis. Anna ging met me mee. Bloeddruk en hartslag waren net iets minder laag dan mijn normale bloeddruk en hartslag, maar nog steeds lager dan gemiddeld. Rond half 4 kwam Harry (?) me ophalen om naar het 'theatre' te gaan. Daar stond Dr. Walker al op me te wachten om me onder zeil te brengen. Hij herkende me nog van de vorige keer: 'He, heb ik jou niet pas geleden nog op de tafel gehad?' Nee, dat was 1 april vorig jaar...

Inderdaad, het is weer zover: over twee weken ga ik weer onder het mes. De pinnen en draden gaan eruit (dus ik word weer MR compatible) en nu maar hopen dat dat de oplossing van mijn probleem is...

Dus afgelopen weekend een lekker weekend volleyballen voor de boeg met als doel mijn pols 'up stirren'. De weersvoorspelling waren 44 graden C voor Sydney, maar dat was voor suburbs in het binnenland. Op het strand in Manly stond een heerlijke zeebries, zodat het prima uit te houden was. Zaterdag begonnen met yoga, en toen op de fiets naar Manly. Een paar potjes gespeeld, toen geluncht (altijd gezellig), en daarna weer een paar potjes gespeeld. 's Avonds uit eten geweest bij een Japanner, een heerlijke box met allerlei gerechten gedeeld met Sandrine.

Dinsdagochtend moest ik weer naar James, de fysio. In het weekend was ik niet zo braaf geweest met het masseren van mijn litteken, en het doen van al mijn oefeningen (ik had ze wel gedaan, maar niet 6x per dag), maar dat mocht de pret niet drukken. James was trots op de vooruitgang die ik had geboekt. Hij was zelfs een beetje verbaasd, waarop ik antwoordde dat ik besloten had dat als ik 2 maanden met een gebroken pols kon beachvolleyballen, ik ook wel een beetje door de pijn bij bewegen heen kon drukken.

Afgelopen woensdag was het weer tijd voor trivia. Door ziekte, zwakte, en misselijkheid, waren alleen Nivan en Janet van het werk van de partij. Gelukkig werden we versterkt door huisgenoot Tristan en Will, een vriend van hem. En we waren op dreef! Er waren een paar Europa-vragen, dus ik kon ook mijn steentje bijdragen, en zo scoorden we bij iedere vraag minstens 1 punt. Uiteindelijk wonnen we met bijna 10 punten voorsprong op de nummer 2. Dus komende week weer...