Die drie tags vatten de afgelopen drie weekenden wel ongeveer samen. Het laatste weekend van januari hadden we een sensorimotor control meeting, waar ongeveer 70 onderzoekers uit Australie en buitenland bijeenkwamen. Er waren praatjes over hand, cortical, breathing, afferent, en efferent matters. Ik mocht een praatje geven in de eerste sessie (hand matters). Dat ging gelukkig wel goed (als ik alle commentaren mag geloven). En ook verder waren er vele interessante praatjes, maar het was wel een beetje vermoeiend.

Gisteren is Janet (1 van onze senior onderzoekers en mijn baas) vertrokken naar Londen voor 2,5 maand, om daar onderzoek te doen. Simon (de prof) kom maandag pas terug van vakantie. Jane (de 3e senior onderzoeker, maar niet mijn baas) is slechts net weer terug van ouderschapsverlof en werkt maar 3 dagen in de week. Kortom, er is weinig supervisie op het moment. Ik dacht dat dat niet uit zou moeten maken, aangezien we toch allemaal met onze eigen projecten bezig zijn, maar om 5 uur vanmiddag waren alleen Anna en ik nog maar aan het werk...

Mijn eerste keer beef jerky was een aantal jaren geleden toen we met het volleybalteam bij onze amerikaanse trainer gingen eten. Hij had net een overlevingspakket van zijn ouders opgestuurd gekregen, met daarin zakjes beef jerky: gedroogd vlees. Niet echt aantrekkelijk. Ik vond dat ik het toen moest proberen, maar ik vond het maar niks. Vorig weekend op de wandeling naar de Romero falls (of lakes) had Ann teriyaki beef jerky bij zich, dat smaakte al een stuk beter. Volgens Chris was zelfgemaakte beef jerky nog lekkerder, dus Ann beloofde een batch te maken voor afgelopen weekend.

Afgelopenw eekend de run overleefd: 5km in 27 minuten vond ik best netjes zonder training. Daarna gratis gegeten en gratis naar de film (Without Limits over Steve Prefontaine, een 5km-renner, uiteraard). Daarna wilden we nog een drankje doen in het hotel dat daarvoor afgehuurd was, maar aangezien ik mijn paspoort niet in de auto had willen achterlaten, had ik die uberhaupt niet meegenomen, dus kwamen we er niet in. Dus toen hebben we op de weg terug nog even wat gedronken en gegeten in een gallerij die open was.

Een tijd geleden had ik geld aangevraagd bij de Human Frontier Science Program Organization voor een short term fellowship. Een geweldig organisatie, aangezien ze alleen fundamenteel (niet-klinisch!) onderzoek steunen, je hoeft niet een bepaalde nationaliteit te hebben, je moet alleen onderzoek willen doen in een voor jou nieuw lab in 1 van de vele landen die ze op de lijst hebben. Ze waren daarme uberhaupt de enige organisatie waarbij ik uberhaupt een beurs aan kon vragen. Het enige probleem was dat ze eisten dat je niet zou beginnen met je project voordat je uitslag van hen had gekregen...

Vorige week heeft het bijna iedere dag geregend in Tucson. Nou heb ik daar op zich niet zo veel van gemerkt, aangezien ons lab (en ook de computer waarop ik de data analyseer) in de kelder van het gebouw zit(ten). Aangezien ik van te voren het jaarlijkse weer van Tucson had gecheckt en ze er eind mei gemiddeld 0 mm regen per dag hebben, was dit weer wel erg bijzonder, en iedereen was er dan ook blij mee.

De eerste werkweek zit er op. Maandag dus een beetje relaxed begonnen, afgezien van mijn 'immense' fietstocht. Waar iedereen op dinsdag volledig versteld van stond. Dinsdag begon met het eindpraatje van een Master-student. Dat ging gepaard met koffie en scones/ kaneelrollen/ ander lekkers. Aangezien ze met vlag en wimpel die masters had binnengehaald (een programma van vier jaar hier!), moest dat natuurlijk gevierd worden. Dus gingen we met een aantal collega's naar een Mexicaans restaurant.

Na een paar dagen toeristisch Waikiki (met op de dinsdagochtend nog wel een leuke tour langs de vergeten kust van Oahu), vlogen we dinsdagmiddag naar the Big Island. Aangezien we een snelle shuttle bus hadden, waren we vroeger dan verwacht op het vliegveld, dus hebben we geregeld dat we met een vroegere vlucht mee konden. En wie staat daar te wachten bij de gate?

Niet alle experimenten zijn altijd even leuk... Gezien mijn blessures aan handen en polsen ben ik uitgesloten van een aantal experimenten, maar ademhalen doe ik nog steeds, dus kon ik wel proefpersoon voor een ademhalingsexperiment zijn. Die zijn echter nooit echt comfortabel: een tube door de neus, zodat ze drukverschillen en EMG in de slokdarm kunnen meten, een band om de buik en borst voor ademhalingsbewegingen, en een naald tussen de ribben voor het meten van spieractiviteit aldaar.

Ik ben weer thuis. Lekker...