Vrijdag na het werk even naar de pub geweest om Jimmy mijn progressie te tonen: ruim 70 graden kon ik mijn vinger al buigen. Dus hij was trots op me. Vervolgens naar huis gefietst, want Sonja zou bij mij komen om ergens te gaan eten. We zijn bij Cinque beland en daarna nog een glas cider bij de Townie.

Vorige week naast schrijven eindelijk weer proefpersoon kunnen zijn voor verschillende experimenten, en ook zelf weer meer dan 1 experiment gedaan. Naast het werk woensdags gezellig (en lekker!) samen met Anne Merel bij Ellen gegeten. Donderdag op het werk naar paaseieren gezocht en aan het einde van de dag naar de pub gegaan met Anna. Daar was Tjeerd ook met een aantal collega's. Anna en ik waren aan de gin-tonics, en die gleden soepeltjes naar binnen. Op den duur met Anna in de bus naar Bondi Junction gestapt, en daar met Todd bij een Japanner gegeten.

Dat waren de woorden van mijn polsdokter toen ik hem de X-rays van mijn vinger liet zien... Een medisch wonder, onbegrijpelijk. Hij belde direct James en zei 'Hiske van Duinen, do I need to say more?' Een ongelooflijke combinatie van discolatie en fractuur die 2 tegenstrijdige behandelingen vereisen: direct bewegen van de dislocatie, volledig immobiliseren ivm de fractuur. Dus volgende week woensdag moet ik maar naar de handkliniek komen, zodat ik James en Stuart tegelijkertijd kan zien en we met z'n drieen kunnen overleggen hoe we mijn vinger aan gaan pakken...

En wat ik de afgelopen blog vergeten te vermelden was: op maandagavond ging ik met Tristan en een vriendin naar Tim Minchin in the Enmore theatre. TM is een comedian uit West Australia. Hij was erg grappig, en ik was vooral ook onder de indruk van zijn geweldige pianospel. Zijn vingers dansten over de toetsen (jaloers! vooral gezien mijn gebroken vinger)...

Afgelopen vrijdag was het weer zover: tijd voor het neuroscience symposium in Kioloa, georganiseerd door Maarten K en collega's. Dit jaar was de septic tank afgezet met een hekje en versierd met een bord: "MK was here in 2008, up to his waist'. Maar voordat we in Kioloa aankwamen, hadden we eerst een gezellige bustrip voor de boeg. Het was net een schooluitje. Met 7 collega's in de bus tuften we Sydney uit naar het zuiden. De eerste stop maakten we bij de Illawara tree top fly walk, voor een lunch en een rondwandeling door de toppen van de bomen.

Niet alle experimenten zijn altijd even leuk... Gezien mijn blessures aan handen en polsen ben ik uitgesloten van een aantal experimenten, maar ademhalen doe ik nog steeds, dus kon ik wel proefpersoon voor een ademhalingsexperiment zijn. Die zijn echter nooit echt comfortabel: een tube door de neus, zodat ze drukverschillen en EMG in de slokdarm kunnen meten, een band om de buik en borst voor ademhalingsbewegingen, en een naald tussen de ribben voor het meten van spieractiviteit aldaar.

Vandaag was het tijd om follow-up afspraken te maken. Volgens het ziekenhuis moest ik bij de afdeling 'plastics' zijn en niet 'fractures', omdat het om mijn hand ging. Plastics heeft echter alleen spreekuur op woensdagochtend. Dat vond ik te lang duren, dus belde ik mijn hand-fysio James. Vrijdag had hij me nog verblijd met siliconen gel voor het litteken op mijn linkerpols, dus ik vroeg me af hoe ie zou reageren...

Vandaag stond de grand final van onze social AFL competitie op het programma. Dus het was de bedoeling dat ik hier een uitgebreid wedstrijdverslag zou typen van onze glorieuze overwinning. Maar tijdens de warming up van deze wedstrijd kwam er een bal ongelukkig op mijn rechter ringvinger terecht, en ik wist meteen dat het niet goed zat. Zonder naar mijn vinger te kijken rende ik naar teamgenoot Jimmy, een fysiotherapeut, en riep: "Jimmy, Jimmy, I think it popped out, can you pull it back in?" Dat probeerde hij wel, maar het lukte hem niet, dus naar de emergency met een zak ijs in mijn handen.

Afgelopen maandag was het dan zover: de halve finale van onze AFL competitie! Na een ochtend volleyballen had mijn pols er niet heel veel zin in, maar ik wel. Dus de pols ingetaped en op de fiets naar Moore park gestapt. Bij de warming up (de bal rondspelen) had ik niet echt last, dus zag ik spelen wel zitten (bovendien moest ik het veld wel op, aangezien ik de 3e verplichte vrouw was), al zou ik niet 100% voluit gaan...

Gisteren was het dan zover: weer een beachvolleybal toernooi in Manly. Het vorige toernooi was 3 weken geleden. In die drie weken had ik niet gevolleybald, maar een pols-operatie ondergaan, misschien niet de meest ideale voorbereiding voor een toernooi... Mijn beachmaatje Kate had twee weken geleden haar enkel geblesseerd en had daardoor ook niet veel gespeeld. Dus hadden we als doel 'overleven'. En dat eerste potje overleven was direct tegen het Belgische olympische team.