Alweer ruim 2 weken verder... Niet dat ik in die twee weken niets gedaan heb, ik had het juist te druk om te bloggen... Het weekend van 7 november zaten we met 22 man (of eigenlijk 22 vrouwen) in 'Mayhem Ridge' in Kangaroo Valley, voor Anna's vrijgezellenweekend. Een weekend vol ontzettend veel lekker en goed eten, en vol spelletjes (donut eten zonder handen, mannelijke geslachtsdelen kleien, ei-lepel-race, jeu-de-boule, tennis, tafeltennis, raad de celebrity, etc). Anna is namelijk erg competatief, dus daar hadden de bruidsmeisjes op ingespeeld. Ik ben echter niet veel minder competatief (verrassend), dus in navolging van de bruid en 2 bruidsmeisjes (zij deden buiten mededingen mee) was ik de winnaar van de medaillespiegel!
Afgelopen weekend weer heerlijk in Manly doorgebracht. Op vrijdags eerst uit in de city (dat doe ik anders nooit). Dat was gezellig met de groep mensen met wie we waren, maar verder past de city-sfeer toch niet echt bij mij. Vervolgens ietwat aangeschoten een lange tocht naar huis: eerst een half uur lopen om mijn fiets terug te vinden (Sydney city is best groot) en toen nog bijna een half uur fietsen. 's Nachts is altijd een goed moment om even naar Nederland te bellen, dus met mijn moeder en zusje gebeld, en vervolgens met 'Brownie' gekletst, een jongen die van de country naar Sydney was verhuist voor zijn muzikale carriere (zo kom je nog eens iemand tegen).
Na 4 uur slaap mijn bed uitgesprongen, aangezien Kate me kwam ophalen om te beachvolleyballen in Manly. Na 6 potjes op rij gewonnen te hebben, namen we even een pauze. Die kwam ons echter duur te staan. Alle alcohol van de avond ervoor en het gebrek aan slaap zakte in mijn benen. En daarna heb ik geen bal meer echt goed kunnen slaan. Dus lunchen, wat ballen op een lager niveau, en de dag uiteraard weer afgesloten in de hottub gevolgd door een douche, uiteten, en een drankje en een dansje.
De volgende dag stonden we weer om 8 uur op het strand. Dit keer speelde ik met Carlotta. Weer een hele serie wedstrijden achter elkaar gespeeld, toen 2 wedstrijden pauze (dus gezwommen, afgespoeld, en opnieuw ingesmeerd met sunscreen) en daarna nog weer heel wat potjes gespeeld tot 2 uur 's middags. Toen was het hoog tijd voor een lunch. Daarna nog wat gekeken naar een paar potjes op hoog niveau en toen maar weer eens naar huis.
Verder ben ik ook doordeweeks weer meer aan het volleyballen. Het weer is lekkerder en het blijft langer licht, heerlijk! Al ben ik nu aldoor wel de hele dag door aan het eten, zo'n honger... Dit weekend gaan we met heel wat beachvolleybalmeiden naar Avoca beach (3 ozzies, 2 dutchies, 2 francaises, 1 frans-canadese, 1 italiaanse, 1 kiwi, 1 noorse, 1 zweedse, 1 britse, 1 hongaarse). Kortom, een gezellig internationaal gezelschap.
Verder speel ik natuurlijk ook nog steeds de AFL competitie. Hier Michael's report voor de wedstrijd van afgelopen donderdag:
Arriving to the Robertson Rd fields it felt like a brand new season. One game out of four from me is a poor performance and I was keen to make amends.
On arrival I noticed some things hadn't changed:
-I arrived to see our keenest player Hiske there first as usual.
-Tilly (the dog of one of Sean and Kelly) had again found a big stick in an apparently big stickless environment.
-A woman on the opposition team said she'd keep clear of Jimmy throughout the game. It turned out she was jimmy's supervisor and only recognised her at half time.
-Duncan turned up late. Admittedly he travels from Dee Why.
-A massive gale was blowing.
As the game started it was apparent just how difficult the conditions were. Nicole is the newest Bat to the cave and showed she's going to be a handy player for the team by running to space perfectly. It's only a matter of time before she finishes off these leads with some fine marks. Duncan had managed to get into the game a little more with some fine bits of defence in the swirling breeze and coach Daina gave the order for short kicks.
The Bats looked dangerous when they came off. Sean missed a couple of chances early on but adjusted well when he moved back and a goal from Anna and myself after some fine work from Lorimer meant the Bats were right in the game. Lorimer assumed I had the speed of Usain Bolt on one occasion. A couple of years ago it was a good assumption but no longer. Spirits were up at half time and Daina was again barking instructions in a way that suggested she was sampling the beverages in the esky.
As the second half got underway Todd was picking up more possessions than a bower bird in defence while doing his best to get the ball back into the strong breeze. Hiske battled fantastically in defence all game and controlled the area very well, and Nicole and Sean were moved into the centre to try and bring about some more run. But as the game wore on, the conditions got the better of the Bats.
There were glimpses of the fine running play that were a show-piece of our game last season which is a sign for optimism. As was the cold beer in the esky (Inuit) at the end of the game.