Men neme 2.5 uur slaap, een 91km lange fietstocht, een levensveranderende email, en men krijgt een ritje in de emotionele roller coaster. Zaterdagavond, 31 oktober, het einde van de maand was hier en ik had nog geen bericht uit Stockholm. Inmiddels had ik mezelf wijsgemaakt dat dat maar 1 ding kon betekenen: hij wist niet hoe hij me moest vertellen dat ik de baan niet gekregen had...
Inmiddels was ik al druk bezig met het nadenken over alternatieven. En sommige alternatieven leken zelfs leuker dan de baan in Stockholm, alleen boden de alternatieven geen financiele zekerheid. Verder wil ik hoe dan ook mijn permanent residency aanvragen in Australie, dus heb ik 25 punten voor mijn engels nodig en die kan ik alleen krijgen door minstens een 7 op ieder onderdeel van de IELTS te scoren. Dus mijn zaterdag begon (na een wachttijd van ruim 2 maanden) met de engelse test. Het luisteren en lezen war geen probleem, dat durf ik wel te schrijven, het schrijfonderdeel waren twee stukken die ik volgeschreven heb met onzin, dus hopelijk wordt het voornamelijk op het engels beoordeeld en niet op de inhoud. Alleen het mondelinge gedeelte was wat ingewikkeld: ik moest twee minuten praten over welk electronische gadget ik wilde aanschaffen, waarom, en op welke eigenschappen ik mijn uiteindelijke keuze zou laten baseren. IK WIL GEENELECTRONISCH GADGET AANSCHAFFEN! Maar ja, praat dan maar eens 2 minuten lang flauwekul...
Vervolgens schoenen gekocht voor het huwelijk van Todd en Anna (op 5 december) en toen naar Manly voor een 'Pretty in Pink' feestje, een fundraiser voor borstkanker. Bij 1 van de Manly vriendinnetjes thuis, met roze champagne, cosmopolitans, en veel lekker eten, met als klapper op de vuurpijl: chocoladetaart met een frambozencreme laag erop en ijs erbij. Heerlijk! We werden geacht in het rose te komen, en het enige rose dat ik heb is de prinsessenjurk van de Xmas party vorig jaar, dus die maar weer eens uit de kast getrokken. Carlotta had rose elfen-vleugeltjes voor me meegenomen en een wit toverstokje, dus was ik een pink fairy geworden.
Ik moest echter wel weer terug met de ferry (dus werd ik de ferry fairy), aangezien ik de volgende dag naar Wollongong zou fietsen (een fundraiser voor MS) en we zouden om 6 uur starten. Een deel van de Manly crew was in de Argyle om halloween te vieren. En aangezien ik daar toch ongeveer langs zou komen op mijn fiets, en ik ook verkleed was, ben ik hen toch maar even dag gaan zeggen. Rond 2 uur in mijn roze jurk op mijn fiets gestapt, en met mijn toverstokje alle taxis aan de kant getoverd zodat ik overal tussendoor kon fietsen. En zo lag ik om 3 uur in bed en ging mijn wekker om 5.30, ouch...
Toch is het me gelukt om samen met huisgenoot Luke alle heuvels naar Wollongong te beklimmen. En vervolgens in de bus weer naar huis. Uitgeput was ik van plan een douche te nemen en dan mijn bed in te kruipen, maar ik besloot toch eerst even mijn mail te checken. En daar was het dan toch: de langverwachte mail uit Stockholm, verzonden rond 6 uur 's avonds op Stockholmse tijd op 31 oktober. Dat was daar inderdaad nog voor het einde van de maand, maar hier was de nieuwe maand begonnen. Het stond er echt: 'We were all impressed by you and the science you presented at the seminar, and I am delighted to officially offer you the postdoc position. I hope you will accept and join us here in Stockholm in Sep/Oct 2010!'
Opluchting, blijdschap, hyper, opluchting, blijdschap, hyper, opluchting, blijdschap, hyper, en toen... Huilen, huilen, huilen. Ik moet weg uit Sydney. Het is nu echt, maar ik wil niet weg. Huilen, huilen, huilen. Ik besefte ook wel dat mijn emoties wat hoger opliepen na 2.5 uur slaap en 90 km fietsen tegen de bergen op, dus ben ik onder de douche gaan staan. Heb een koffie gehaald, en ben in de trein gestapt naar de ferry (no way dat ik weer op mijn zadel ging zitten die dag). In Manly werd ik gefeliciteerd, maar niet van harte, ik mocht niet weg. 's Avonds toch met een aantal mensen een fles bubbels open getrokken om te toosten op mijn nieuwe baan en op het komende jaar in Sydney...
Inmiddels zijn we een paar glazen bubbels verder (maandag bij Jane en Pete; gisteren op het werk voor de Melbourne Cup = de paardenrace van het jaar waarbij het hele land plat ligt, en ja, ik heb $35 gewonnen in de lucky sweep op eht werk :)), heb ik de baan in Stockholm geaccepteerd, en begin ik een beetje te wennen aan het idee dat ik hier over een jaar niet meer zal zitten. Maar... De samenwerking met Sydney zal blijven, so I'll be back!