Zaterdagwas een beetje een rare dag. Nou zijn reisdagen vaak een beetje verloren dagen, maar dit was wat al te gek. Ik had gehoopt 's ochtends nog een woestijn te kunnen bezoeken, op zoek naar de rode vruchten van de saguaro cactus, maar dat is me niet meer gelukt. Ik was te druk met mijn tas verder inpakken, het huis schoonmaken, en toen ik me wilde douchen schrok ik van de tijd, en dacht ik dat ik niet eens meer tijd had om een goede kop koffie te halen (20 minuten fietsen), dus besloot ik maar genoegen te nemen met mindere koffie om de hoek. Op de terugweg kwam ik erachter hoe het kwam dat ik aldoor opeens het gevoel had een uur verloren te hebben: mijn horloge stond nog op Utah mountain time (een uur vooruit).
Dus was ik om 13.15 uur klaar om naar het vliegveld te gaan, ipv om de geplande 14.15 uur. Dus Andy gebeld, en die heeft me toen opgehaald om me naar het vliegveld te brengen. Daar aangekomen deden ze gelukkig niet moeilijk over de 4 tassen die ik bij me had (2 ingecheckt en 2 als handbagage meegenomen). Alleen bleek mijn vliegtuig niet meer om 17.20 maar 19.05u te vertrekken. Daar zat ik dan. Dus mijn werk erbij gepakt en me daar mee vermaakt. Daardoor had ik minder dan 3 uur op LAX, dus een ijsje gegeten en door de security gegaan. Vervolgens was ons vliegtuig daar vertraagd, en werden we verzocht zoveel mogelijk handbagage in te leveren als normale bagage. Geen probleem, dan was ik tenminste van mijn tassen af. Alleen realiseerde ik me 15 minuten later dat dat betekende dat ik mijn laptop aan het geweld van de bagagevervoerders had overgelaten, oeps...
Gelukkig had ik een exit row seat weten te bemachtigen. Dus met beenruimte genoten van 4 uur slaap en 3.75 films: net voor het einde van Benjamin Button besloten ze de entertainment af te sluiten aangezien we de landing gingen inzetten, jammergenoeg werd die landing niet doorgezet, aangezien de landingsbaan niet vrij was, dus circelden we nog ruim een half uur door de lucht. Alle ingehaalde tijd voor niets ingehaald...
Toen ellenlang moeten wachten op mijn bagage, maar mijn laptop deed het nog. Ze hadden alleen mijn grote rugzak weer geinspecteerd en mijn ($2,-) toilettas kapot gemaakt. De bagagemeneer in Sydney gaf me een telefoonnummer dat ik kon bellen als ik bagage miste, maar niet als het kapot was. Toen in een taxi gestapt en me voor de deur af laten zetten. De deur opengedaan en de oude vertrouwde vochtige schimmellucht kwam me tegemoet. Heerlijk! Ik was weer thuis!!!
M'n spullen naar mijn kamer gebracht, me gedoucht, en naar Jane gegaan. Met haar (en Sylvie en een duitse vriendin van Annie) ontbeten op King St, gewandeld door Sydney park, met Jane genoten van een stukje half-birthday-cake, geslenterd door King st, gewinkeld bij Foodworks (waar de vaste werknemers enthousiast naar me zwaaiden vanaf de andere kant van de winkel), en weer naar huis. Met Sarah gegeten bij een nieuw Vietnamees restaurant. Op de hoogte gebracht van alle nieuwtjes. En dinsdagochtend zat ik voor 7 uur op mijn heerlijke grote lichte grijze fiets op weg naar yoga. Op het werk lekker bijgekletst, afgesproken om zondag met Tertia en de kids naar Taronga zoo te gaan, 's avonds gegeten bij Jane en Pete, en vanavond eten met Ellen. Kortom, heerlijk om weer thuis te zijn!!