Vandaag was het tijd om follow-up afspraken te maken. Volgens het ziekenhuis moest ik bij de afdeling 'plastics' zijn en niet 'fractures', omdat het om mijn hand ging. Plastics heeft echter alleen spreekuur op woensdagochtend. Dat vond ik te lang duren, dus belde ik mijn hand-fysio James. Vrijdag had hij me nog verblijd met siliconen gel voor het litteken op mijn linkerpols, dus ik vroeg me af hoe ie zou reageren...
"Handphysiotherapy, this is James speaking", "Hi James, it's Hiske, how are you?" "I'm good mate, but how are YOU?" "Well, not too good, I kind of injured my ring finger and it's a bit sore, but I can only go to plastics on wednesday..." "Yeah, Jimmy told me what happened. We already had a look at your X-rays. It doesn't look too good. Do you already have X-rays from after they put it back?"
Dat had ik nog niet, dus moest ik maar direct langs komen, dan zou ie dat voor me regelen. Dus foto's laten maken en weer terug naar James. Maar het was vergadertijd, dus moest ik zorgen dat ik om half 2 terug zou zijn, zodat ie me kon behandelen voordat ie de eerste patient had. Dat was even doorbijten, behandeld worden, zowel geestelijk als lichamelijk: ik had de beroerdste manier om mijn vinger uit de kom te hebben, gecombineerd met een fractuur in de knokkel, dus 6 weken immobilisatie. Verder moest mijn kromme opgezwollen worstevinger rechtgehouden worden en die is nu gespalkt...
Het ergst is nog dat ik nu niet meer mijn eigen proefpersoon kan zijn. Misschien moet ik toch maar eens na gaan denken over een ander onderzoeksonderwerp...