Vandaag is het lente, volgens de Sydneyse kalender. Vanochtend na een week vakantie weer op de fiets naar het werk en het was zowaar al 19 graden om 8 uur 's ochtends. Heerlijk! Is dan eindelijk de koude winter voorbij? Gelukkig had ik al een kleine headstart gehad qua warmer weer, door mijn weekje vakantie in het noorden.
Maandagochtend bracht huisgenoot Tristan me om 6 uur naar het vliegveld. En dat in zijn vakantie! Daar een koffie en een slice bananabread gekocht, en toen in het vliegtuig naar Hervey Bay gestapt. Daar een shuttle bus genomen naar mijn hostel: Mango. Dat was vrij ver van het 'centrum', als je van een centrum kunt spreken in Hervey Bay. Het is meer een uitgestrekte plaats met hier en daar een cluster restaurants, en verder niets. Het hostel was klein, 3 slaapkamers en een woonkamer met keuken, en ik was de enige gast. Even boodschappen gedaan, geluncht, en toen werd ik opgepikt voor een whale-watching-tour. Tot dat moment had ik nog nooit een walvis gezien. Ik had een slecht walvis-karma. Iedere keer dat ik bij de kust was, verstopten de walvissen zich, maar in de weekenden dat ik in Newtown bleef, kreeg ik smsjes van vrienden in Coogee dat er een walvismoeder en haar jong rondzwommen. Dus bij voorbaat bood ik mijn excuses aan aan mijn medepassagiers op de boot, maar dat was niet nodig! Vrij snel al zagen we walvissen in de verte (bij een andere boot) en niet lang daarna kwam er een groepje van vier jonge adolescenten onze boot bewonderen. Wat een prachtige beesten! Zo groot en indrukwekkend, nieuwsgierig en sierlijk, geweldig! Ruim een uur lang vermaakten ze ons door om en onder onze boot rond te zwemmen, omhoog te komen, onder te duiken. En als wij niet waren weggevaren, dan hadden ze dat vast nog een paar uur volgehouden. 's Avonds mijn soepje opgewarmd en een beetje tv gekeken.
Dinsdagochtend werd ik opgepikt door Captain Kirk en Chris. Kirk was de gids van de twee-daagse toer, Chris van onze drie-daagse toer. Onze groep bestond uit 15 man: een engels stel van rond de 25, twee engelse vriendinnen van rond die leeftijd, een 30-jarige fransman die nu een jaar in Australie woonde, een duits meisje van eind 20 die was getrouwd met een Australier in de middle of nowhere in Victoria samen met een duitse oud-collega, een australisch stel waarvan de jongen doof was (ook eind 20), een 35 jarige immunologe uit Melbourne, een lief oud stel uit Canberra (hij: 78 met kunstknie, zij: begin 70; ze hadden elkaar 15 jaar geleden leren kennen bij een kop koffie, toen zij op zoek was naar een danspartner, en ze hielden allebei erg van wandelen), en dan nog een stel op leeftijd van de Central coast (hij: 68 en erg vervelend, zij: begin 60 en ontzettend lief), en ik natuurlijk. Een leuk gezelschap (op de vervelende 68-jarige oud-leraar na dan).
Bij aankomst stapten we in een grote 4WD bus, en hobbelden het eiland over, door de swamps, door het regenwoud, op weg naar het strand aan de andere kant. We waren een beetje afhankelijk van het getij (bij laag water is het een grote snelweg, dat strand; bij hoog water is er geen weg). De zandbergen (duinen) bewonderd, het sheepswrak bekeken, en onze tourguide bleef gezellig kletsen. Prachtig was het. Rond een uur of 3 kwamen we bij onze kampement aan: vaste tenten met prima bedden. En toen nog een wandeling gemaakt over een grote sandblow. 's Avonds lekker gegeten en iedereen ging op tijd naar bed.
Woensdags vroeg opgestaan. En rond 8 uur zaten we in een andere kleinere 16-persoons 4WD, op weg naar het noorden: gezwommen in de champagne pools, doorgereden naar Orchid beach, een swamp-walibi gespot, teruggeregen naar Indian head, en die beklommen. Vanaf dat punt had je een prachtig uitzicht over zee en konden we in de verte walvissen zien zwemmen en dichterbij zagen we de manta-roggen lekker aan de oppervlakte badderen in het zonlicht, prachtig! Daar geluncht en daarna door naar lake Allom. Heerlijk gezwommen tussen de zoetwater-turtles (in mijn eentje, aangezien niemand anders het aandurfde). Nog een rondje om dat meer gelopen, en toen weer de bus in. Daarna terug naar het kamp voor weer een prima maaltijd (vis van de barbecue dit keer). 's Avonds naar het strand om de sterren te bewonderen. De melkweg is daar zo goed zichtbaar, verder mars en jupiter, de pointers en natuurlijk de southern cross. En, net als op Ameland de lichtgevende bacterien in het water!
Donderdag was alweer de laatste dag. We reden naar het zuiden, naar Lake Wabby, op weg daar naar toe een dingo gezien. Tot onze verbazing zag hij er ontzettend gezond uit (op de meeste foto's zie je alleen maar scharminkels, maar dit was waarschijnlijk een alpha-mannetje). Twee km wandelen over een sandblow, heerlijk gezwommen, en toen 2.3 km terug door het bos. Daarna geluncht in de Happy Valley en na de lunch voor de liefhebbers een vliegtuigtochtje. Ik was uiteraard een liefhebber. Samen met John en Barbara (de 70+ers, mijn adoptie-grootouders nu) zat ik in een 4-persoonsvliegtuigje. Een prachtig uitzicht over het eiland. Jammergenoeg geen haaien gezien vanuit de lucht. Vervolgens naar Lake Garawongera, maar daar was iets teveel schaduw, dus dit keer niet het water in geweest. Vervolgens weer terug naar de veerboot. Daar moesten we nog ruim een half uur wachten op de 1-dagstoer, die had namelijk een lekke band gekregen onderweg. Door die extra wachttijd, hadden we een prachtige zonsondergang. Vervolgens weer thuisgebracht (naar Mango). Snel naar de supermarkt, en op tijd naar bed.
Vrijdags de bus genomen vanuit Hervey Bay naar Yandina (officieel naar Nambour, maar ik had geregeld dat ik bij de afrit naar Yandina afgezet zou worden). Eerst nog een stop bij Matilda's Roadhouse, waar ik mijn adoptie-grootouders weer tegen het lijf liep. En vervolgens dus naar het huis van Pete's ouders gelopen. Daar geholpen met de meubels verplaatsen naar het huis van de buren, feestverlichting opgehangen, de veranda schoongemaakt, etc. 's Avonds afhaalthai gegeten, en toen vroeg naar bed. De volgende dag Pete vergezeld naar het vliegveld, waar hij de huurauto en James en Bec ging ophalen. Vervolgens bleef ik nog een uurtje wachten om Phu (collega en fotograaf) op te pikken. Terug naar het huis gereden, geluncht, en m'n promotie-jurkje aangetrokken (met de groene schoenen natuurlijk). Sara (schoonzusje en kapster) had mijn haar gedaan en dat van Bec, en rond half 3 vertrokken we (van het huis van de overburen, waar wij sliepen) naar Pete's huis. Leuk om alle gasten te zien. Gezellig. Toen om 3 uur moesten we onze plaatsen innemen, en was het wachten op Jane. Ze zag er prachtig uit, en de ceremonie was erg leuk en persoonlijk. Daarna tijd voor champagne en borrelhapjes, en toen om 5 uur het diner. Heerlijk gegeten, en vooral de bruidstaart was verrukkelijk. Daarna de dansvloer op (na de eerte dans van Jane en Pete) met Vaughan en Karla en Bec en James. Jammergenoeg was er dit keer geen beerput om op te dansen. De meeste gasten vertrokken al vrij vroeg. En rond half 11 kleedden Jane en Pete zich om om naar hun hotel (en daarna op honeymoon) te gaan, dus vertrokken wij daarna (als laatsten) naar de overkant.
Zondag geholpen met alle meubels weer terugverhuizen, vervolgens een barbecue lunch met Pete's familie, en toen weer terug naar Sydney. Daar mijn mail gecheckt (maar nog niet beantwoord), en nu is het hoog tijd om weer aan het werk te gaan. Maar vanochtend moest er natuurlijk eerst bijgekletst worden, en bovendien kwam Rachel terug na 5 maanden reizen door Europa, dus nog niet zoveel gedaan. Maar de week is nog jong, en de lente is begonnen!