Dinsdagochtend moest ik weer naar James, de fysio. In het weekend was ik niet zo braaf geweest met het masseren van mijn litteken, en het doen van al mijn oefeningen (ik had ze wel gedaan, maar niet 6x per dag), maar dat mocht de pret niet drukken. James was trots op de vooruitgang die ik had geboekt. Hij was zelfs een beetje verbaasd, waarop ik antwoordde dat ik besloten had dat als ik 2 maanden met een gebroken pols kon beachvolleyballen, ik ook wel een beetje door de pijn bij bewegen heen kon drukken. Inmiddels draai ik van 85 naar 65 graden de andere kant op, dus nog maar 5 en 25 graden te gaan! (En dan te bedenken dat ik eigenlijk nooit volledig mijn hand kon draaien.) Hij ging ook mijn kracht meten; rechts was prima; bij links vroeg of het pijn deed, nee geen pijn, 'it's just pathetic'. Links was maar half zo sterk als rechts, dus nu aan de krachttraining, met een mooie gele dynaband (elastiek)...
Gisteravond was het weer tijd voor trivia. Collega's lieten het grotendeels afweten. Gelukkig was Tristan (huisgenoot) braaf op tijd in de pub, want ik moest de kat van een collega voeren (en de vogel, en de planten water geven), Nivan kon me halverwege ophalen, dus bij vraag 10 konden wij Tristan en Sarah (andere huisgenoot die inmiddels ook aangekomen was) vergezellen. We misten Janet's input, dus eindigden ergens in het midden, maar als klapper op de vuurpijl, hadden we wel de Jackpot question goed beantwoord, als enige! Dus $350 handje contantje. Dus wij allemaal met een voldaan gevoel naar huis...